Skip to main content

कॅलिडोस्कोप


विविध रंगांचं.. आकारांचं..
विविध प्रतलांचं .. एक देखणं विश्व..
प्रकाशाच्या सानिध्यात साधे काचेचे तुकडे ही इतकी सुंदर निर्मिती करु शकतात याचं मूर्तीमंत उदाहरण. मला कॅलिडोस्कोपचं लहानपणापासून आकर्षण आहे. मी काही स्वत: जाऊन विकत घेतले आहेत वगैरे असं काही नाही. आमच्या वाड्यात एक घर होत. [ मी लहानपणापासूनच वाड्यात सर्व घरांमधे अप्रतिर्हत संचार करू शकत होतो. कारण मी एक तर सगळ्यात लहान आणि इतर माणसांचा (भाडेकरूंचा - हा शब्द मला तसा इथे चुकीचा वाटतो.) आवडता होतो. त्यामुळे मी कुठे ही असायचो. हां तर कुठे होतो मी ? हां कॅलिडोस्कोप.. तर आमच्या घरामागे त्याचं घर होतं त्यात एक चौकोनी कुटुंब रहायचं .. त्यातले काका शाळॆमधे गणित शिकवायचे आणि त्यांची दोन हुशार मुले व काकु. असं छान कुटुंब. तर ते काका मला अशा गमतीशीर गोष्टी दाखवायचे.. त्यानी मला एके दिवशी कॅलिडोस्कोप करून दिलेला. ]खरंतर खूप जुनी आठवण आहे ही.. मग त्याचा इथे काय संबंध.. आहे.

आज आम्ही मित्र मित्र एकाच व्यक्तीबद्दल बोलत होतो. पण प्रत्येकाच मत वेगळं. खूप चर्चा आणि वाद. मग तो हेच करत नाही .. तेच करतो.. तो शिस्तीत शेंडी लावतो, आतल्या गाठीचा आहे.. ब्ला.. ब्ला .. असं एकाच मत. दुसरा त्याच्या विरूद्ध .. आणि मी दोन्ही नाकारत त्याला फक्त व्यवहारी व मतलबी ठरवत होतो. आणि एकाबाजूला आतून वाटत होतं की खरं काय आहे ते खरंच मला माहित आहे ? मी ते शोधायला त्याच्या घरी गेलो .. आणि रंगच बदलले...त्याच्याबद्दल माझं आणि इतरांच मत जे होतं ते खरच होतं पण त्याला कारण ही वेगळं होतं.. असो..

साध्या फुटक्या बांगड्यांचे तुकडे, आरसे, टिकल्या यांचं वेगवेगळं असं किती अस्तित्व असतं? काहिच नाही. पण जेव्हा ते एकत्र येतात आणि त्यांच्या संपूर्ण सौंदर्याला प्रकाशात झोकून देतात. त्यावेळेस जे घडून येतं ते फक्त अनुभवण्यातच मजा आहे. माणसांचे स्वभाव गुण चेहरे.. हे कितिसे लक्षात रहातात आपल्या? पण जेव्हा एखादी व्यक्ती आपल्यासाठी काही तरी असते. त्यावेळेला हेच स्वभाव, गुण, चेहरे, काचेच्या तुकड्यांसारखे आपापले रंग बदलत रहातात.
मला वाटतं की प्रत्येक जण हा एका कॅलिडोस्कोपसारखाच आहे. जसा नजरेला दिसेल तसा तो आपल्याला भासतो. दु:खी, करूण, आनंदी, चांगला वाईट आणि विविध गुणांनी भारलेला .. कसाही.. असे अनेक कॅलिडोस्कोप मिळून हा विश्वाचा खेळ एक शक्ती खेळत आहे. मन-बुद्धी-शरीर या कॅलिडोस्कोपच्या भिंती .. ज्यातून आत्म्याचा प्रकाश आत बाहेर सहज ये-जा करु शकतो. प्रत्येकाचा स्वभाव, गुणवैशिष्ट्य हे काचेचे रंगीत तुकडे. आणि आपण करतो ते त्याचं परिक्षण..
प्रत्येक व्यक्तीला आपण आपल्या नजरेतून पहातो आणि त्यावरच मत बनवतो. त्या कॅलिडोस्कोपला आपण विविध दिशांनी हलवून जोखून पहातोच असं नाही. प्रत्येकाचे स्वभाव, रूप, मन लोभसवाणं असेलंच कसं? पण ते तसं का आहे? याचा आपण विचारही न करता त्या बद्दल मत बनवतो. प्रत्येकाचं स्वत:चं एक असं प्रतल असतं आणि ते फक्त तोच पाहू शकतो. इतर जे पहातात ते फक्त त्या व्यक्तीचे भास असतात.. त्यालाच माहित असतं आपण काय करत आहोत आणि काय करू शकतो. इतरांना लावता येतात ते अंदाज. पण हे करण्यापेक्षा आपण स्वत:च्याच रंगात प्रतलात गुंतलो तर .. होइल आत्मपरिक्षण..

Comments

Popular posts from this blog

Thank you Orkut !!

ओर्कुट ...
Profile views: Since Feb '06: 20,586, Last week: 12, Yesterday: 1

२००६ साली मी अरेना मधे शिकत होतो (?) .. प्रश्नचिन्हाकडे टक लावून पाहू नका .. ते ते का आहे ते परत कधी तरी सांगीन.. अनुजा नावाच्या एका बोलघेवड्या मैत्रिणीने मला या ओर्कुट नावाच्या कम्युनिटीवर जवळ जवळ खेचूनच आणलं .. तिच आपलं सारखं चालायच .. ही कम्युनिटी आहे तो ग्रुप आहे.. असं आणि तसं .. शेवटी आलोच .. कोणीच मित्र नव्हते .. काय आहे ते ही कळत नव्हत .. पण तरी ठीक वाटलं .. तेव्हा मी एक्दाच फ़ेसबूक वर जाऊन आलो होतो आणी माय्स्पेस पण वापरल होतं तसंच काही असेल असं वाटलं होतं .. पण हे भलतंच होतं ..
परवा सहजंच चाळता चाळता अगदी पहिल्या स्क्रॆप पासून चाळायला सुरुवात केली आणि अनेक टाईमपास .. सिरीयस आठवणी जाग्या झाल्या .. काही स्क्रॅप देत आहे ..
हा पहिला वहिला ..

Anuja:
Hi avadale na! bagh mi sangat hote na join ho mhanun. any ways aata tuzya avadichya ani itar communities bagh. specially Sandeep Khare & Saleel Kulkarni By

सैर सपाटा

आज ऑफिस मध्ये बसून काम करायचा मूड नव्हता .. काही केल्या लक्ष कामात लागत नव्हत .. बहिणीला सोडायला म्हणून मोदी गणपतीच्या जवळ जायचं होतच .. तसाच पुढे गेलो आणि बालगंधर्व च्या आवारात गाडी लावली .. आणि चालत चालत निघालो ..
सगळा माहोल गजबजून गेलेला .. संध्याकाळ चे साडेसात वाजत आले होते .. त्यामुळे एर्व्हीचा जंगली महाराज रस्ता  आता झगमगत्या रंगात न्हाउन निघाला होता, दोन्ही बाजूला या रस्त्याचे वैभव असलेली शिरीषाची झाडं स्वत:च्या काळ्याभोर फांद्यांनी अधिकच गहिरेपण आणत होती.

संडे हो या मंडे ..

आज खूपच दिवसानी प्रत्यक्षात युगांनंतर वाटत आहे. पण जलरंगात प्रत्यक्ष जागेवर बसून काम केल. पुणे विद्यापीठातलं जुनं कॅंटीन आहे हे. इथे कायम वर्दळ असते, मुला मुलींचे ग्रूप्स आणि प्रोफेसर लोकांची टोळकी .. [टाळकी] इथे चहा गप्पांसाठी येत असतात .. सतत रिक्षा कार आणि दुचाकी ये जा करत असतात .. आणि रस्ता ओलांडला की एक अत्यंत रम्य आणि निवांत असा बगीचा आहे. फार काहीच तिथे बागकाम केलेले नाहीय. पण तरी ही रम्य आहे ते तिथल्या वृक्षराजी आणि तळ्यामुळे... आणि शांततेमुळॆ
आज खूप दिवसानी तिथे गेलो .. जुने कॉलेजचे दिवस आठवले .. स्केचिंग करता करता गप्पा माराय्च्या .. स्पॉट शोधत तास तास शोधत फिरायचं ..स्पॉट सापडला की आजुबाजुचे काही न पहाता लगेच बसून काम सुरु करायचे .. किंवा पाणे आणण्याच्या निमित्ताने इतरांची विशेषत: वर्गातल्या काही खास व्यक्तिंची चित्रे पहायची आणि त्यात ’मदत’ ’corrections' करून द्यायच्या आणि जरा मैत्री वाढवायची .. :P सग्गळ आठवलं पण आज ते आठवून ही काम करायची ओढ कमी झाली नाही की मी भूत काळात रमलोही नाही.. रमावेसे वाटलेही नाही..